The Final Separation

Totong... Salamat...

Pa. Payat. Kagawad. Daungan. Kaibigan. Kumpare. Kapitbahay. Kababata. Gambit. Ang lalaki sa panaginip. Ang lalaki sa tore. Ang lalaki sa iskwater. Ang lalaki sa barangay hall. Salamat.

Bibitaw na ko. Kasi ako na lang ang nakakapit. Bumitaw ka na, dati pa... Para sa pagkapit mo dati, Salamat.

Magbasa ka pa, bekilandia!

Mini Separation 3 -- 50 Shades of Semi-Glossy Razzmatazz

Kakahanap ko ng mga beki colors, I came across this word: Razzmatazz. Bongga di ba?! Beking beki lang, invented by Crayolang pagkalandi-landi. Masabi lang na aabot sila sa 96 colors, gawa-gawa ng kulay?! Kaya gawa-gawa rin ako ng dahilan para makapag-blog hihihi...

http://www.finnishdesignshop.com/bathroom-towels-nimikko-bath-towel-redpink-p-3261.html

Sinasamantala ko lang ang aking kasipagan, and I'm trying to translate it into blogs. I found my niche in writing, so itinotodo ko na habang wala pa kong work, at nganga pa ko during summer break. Wag na kayong choosy kung wala mang life lesson mga post ko nowadays. I'm sure gustong gusto nyo rin naman mga hitad! Ina-unleash ko lang ang aking inner remate/toro/bulgar/abante contributor hihihi.

Magbasa ka pa, bekilandia!

Mini Separation 2 -- 50 Shades of Copper

Eto na ang part 2 ng aking kalandian. Part 2?! Agad-agad?! Kasi naman, while I'm writing this post, literally, may duwang mag-jowa na nagkekembangan sa harap ko. Channeling my inner Anastasia Beaverhausen! Sinalin ko na lang yung pandidiri sa kalandian nila sa pagre-reminisce sa aking malanding nakaraan.

Pansin ko lang, andaming comment mga beks?! Porke me scenes  for mature audiences, ansisipag mag-comment pag titillating?! Hihihi... Mga potah kayo pag ito konti lang ang comment, di na ko magpo-post ulit! Nyahahahaha... #alamNa

Paalala Ulit: Ang inyong mababasa ay Rated SPG. Istriktong gabay at patnubay ng magulang ang kailangan. Maaaring may maseselang tema, lenggwahe, karahasan, sekswal, kalibugan, kabaklaan, kalandian, kaeklatan, horror o droga, na hindi angkop sa mga bata.

Paumanhin: Walang picture na makikita DITO. Simbolismo lang ang mga ito. Naghanap na lang ako ng kamukha nung dalawa, na kabilang sa roster ng mga outsourced boylets ni bakla. Hiya ko naman dun sa dalawa kung ipo-post ko pa mga fez nila davah?! Kailangang protektahan ang mga lolo mo. Ang mga pagkatao ng mga karakter sa blogelyang ito ay sinadyang baguhin at itago sa mga alyas para sa kanilang proteksyon. Anumang pagkakatulad sa tunay na buhay, pangalan, pangyayari, lugar, o boylet ay hindi sinadya at maaaring nagkataon lamang. Maliban na lang kung isa ka sa mga... Altar Boys!

Magbasa ka pa, bekilandia!

Mini Separation 1 -- 50 Shades of Potah Pink

Tapos na kong gumawa ng fairy tale, meron na ring alamat... Kwentong Tiktik naman!

Paalala: Ang inyong mababasa ay Rated SPG. Istriktong gabay at patnubay ng magulang ang kailangan. Maaaring may maseselang tema, lenggwahe, karahasan, sekswal, kalibugan, kabaklaan, kalandian, kaeklatan, horror o droga, na hindi angkop sa mga bata.

Sa isang maliit na sulok ng Quezon City, sa isang maliit na pamayanan na kung tawagin ay Iskwater. Ang mga naninirahan sa Iskwater ay mahihirap, palaaway, magugulo, palasugal, at maiingay. Still, ang mga taga-Iskwater ay mapagmalasakit, mapagbigay, malinis, at nagtuturingan na parang pamilya.

Dito nakatira ang isang baklang maton, na may mabuting kalooban. Ubo! Nasasamid kahit written?! Anyhoo, si Biem ay isang beki na pagkaganda-ganda, pagkalandi-landi, at pagkalibog-libog. Lapitin si bakla ng mga otoko. Mga otoko na kailangan ng release. O kaya eh mga otoko na kailangan ng sagip-buhay assistance. Sila ang mga bida sa kwentong ito. Ang mga fling na hindi ko magawang i-unflung. Ang mga affairs na lagi kong mare-remember. Ang mga happy meal ng modernong bakla. Ang mga recipient ng tawid-pahada card.

They say forming a habit takes three weeks to form. Try 4 years. No, try 25 years! I have always believed being beki is a lifestyle. A decision. A choice. The things that I do, the words that I say, the choices that I make, yun ang bumubuo sa pagkatao ko, sa pagkabakla ko. Yung mga nakasanayan ko, yung mga kinalakhan ko, yung mga kinagawian ko, lahat yun nagtatakda kung ano ba ang magiging pundasyon ng kung sino ba si Baklang Maton.

Sa itinagal ng blog na to, lagpas tatlong taon na rin, di ko akalain na may mga bagay pa rin pala akong hindi naisali.. May mga lalaki pa pala akong hindi naipakilala. May mga experience pa pala akong hindi naikwento. May mga kuda pa pala akong hindi naikembot. Bilang hindi ko naman na kering gawin tong mga gento ditey sa bago kong balur, reminisce na lang ang gagawin kez. Reminder po, R-18 ang post na to. As in!

Magbasa ka pa, bekilandia!

Eighth Separation: Soulmate for Life

One funny conversation I had with my Soulmate. Read on...

Magbasa ka pa, bekilandia!

Seventh Separation: Princess Cianne and Her Quest for Happiness

Isang Fairy Tale... mula sa isang lukaret na Ninang!

Magbasa ka pa, bekilandia!

Sixth Separation: The Love that Never Was

Here's a man I haven't mentioned in this blogelya. And we go way back. Way, way, way back. Like 13 years. More than enough for him to be part of my separations.

He calls me Bee, I call him Baby.

Magbasa ka pa, bekilandia!

Fifth Separation: Magic and I

I have stopped blogging about Magic, but our friendship continued as it is. Sya yung cutie na nagpaka-Mama Trony akez! Di ko lang sha bina-blog kasi selosa ang misis ng lolo mo. Plus, Chupul and I became really good friends, nawala na yung landian at kembutan. Wala ng naganap na kembangan, minsan na lang choz!

Magbasa ka pa, bekilandia!

Fourth Separation: BLMDM

It's 404 now! 404 followers, despite my absentee posting... =) At dahil pasok na ko sa "Circle of Four", here's my fourth separation... Hihihi!

Magbasa ka pa, bekilandia!

Third Separation: A Tale of a Goddess

It took me more than 10 drafts, a year, and a different country to finish this blog. I simply wanted this to be one of the best I'll write... ever. Because leaving her is probably one of the hardest things I've ever done in my life. Because our friendship meant more than any other kembot. Because it's so damn hard to say goodbye. And because the person I'll write this for, she's simply... epic.

I've mentioned her a few times already. Isa sa closest friends ko since HS. Di pa ko beki, friends na kami. In fact, sya ang dahilan kung bakit ako naging beki -- at least in theory. A great influence in most of my decisions. Kunsintidor sa lahat ng kalandian, kabaklaan, kagagahan, at lahat ng "ka-han" sa buhay ko.

My Personal Goddess of a friend.

Magbasa ka pa, bekilandia!

Second Separation: Si Utoy

Going to Batangas has never been the same because of Utoy. I always look forward to going there, para makabuo ng moments sa manggahan at sinigwelasan. Kahit anong okasyon, kahit sinong namatay, kahit kaninong birthday, kahit fiesta lang ng kabilang baryo, basta pwedeng umuwi, umuuwi ako. Because that means I get to see him again. And the trees. And the grass. And the river.

This time it was different. I came to say goodbye.

Magbasa ka pa, bekilandia!

First Separation: Team Budwire

Karamihan sa friends ko na nakilala or nabasa na si Budwire sa blogelya, sya ang gustong makatuluyan ko. Not Totong, not Jonel, not Magic, not Marvin, not Papa El, and definitely not any of the canton boys. But if I were to choose one, malamang hindi si Budwire ang piliin ko.

Conceited much?! Di ko narealize, I was becoming one of those proverbial people na nasa harap na ang kailangan eh hindi pa pahalagahan at di pa ipaglaban.

Ewan ko ba, may mga eksena lang sa buhay love notes namin ni Budwire na alam kong hindi swak.

Magbasa ka pa, bekilandia!

The Multiple Degrees of Separation from BiEm Pascual

Ate na ang panganay ni Totong. Me baby na si Magic - inaanak ko rin. Ka-birthday ni Utoy ang panganay nya. Sabay kapag naliligo sina Jonel at ang "boo" nya. Ang Marvin may Facebook account na. Si Jepoy bikini open veteran. Most of the canton boys namomroblema sa pambili ng bear brand panggatas ng mga junakis. Even Waldo, me girlfriend na rin, katabi pa nya sa profile pic. Kahit si Papa El me tinatawag ng "mahal ko" sa mga comments. Si "fifteenth" nalaglag na sa countdown ng tuluyan. I also confirmed that Daduds already has a wife. An expected twist of fate -- 2 years late.

In time for my new journey.

Lahat sila nag-move on na. Ako na lang ang hindi. Pero teka, ambilis ko ata. I'm getting ahead of myself. Bat di ko muna ikwento ang istorya ko? Bat di ko ikembot ang landi ko? Bat di ko iladlad ang kapa ko? Bat di ko basagin ang banga ko? (titingin ng direcho sa camera...) Sasabihin ko na... Lahat...

I wanted to write my Nine Separations. Unfortunately, I had no time but to write it on my head, and hope that I would be able to relay them to you. Lahat ng eksena, lahat ng kembot, lahat ng luha. Too many words, too many stories, too little time.

I'm going away. I might blog again, I might not return as BM, but I will ALWAYS write. I apologize if ever you won't be able to read them yet. Soon, I hope. For now, let me open my arms and give you the warmest hug I could ever give.

"This is the beginning of the end...pasok na sa banga!" Yan ang intro nung unang ginagawa kong kabaklaan.

"No more hiding. Beki and proud." Yan naman sana ang last words ever.

Sa tuwing nakaharap ako sa keyboard, tumatakbo ang utak ko kung pano ko isusulat lahat ng kabaklaan na pwedeng mahagilap sa mundong ibabaw. Pag naglalakad, pag nanonood, pag kumakain, pag tumatae, pag umuutot, pag nakikipagkembangan, pag naiinlove, pag kinikilig, pag natatakot, pag tulala. Lahat ng ginagawa ko, iniisip ko kung pano ko magandang maiikwento.

Saying goodbye to the people who matter is never an easy thing for me. Sa dinami-dami ng blogelya na naisulat ko ditey, obvious na obvious na kung gano ko kabilis ma-attach, at kung gano ko katagal ma-detach. Me dobol lock lagi ang puso ni Bi-Em sa mga taong mahal nya at mahal sha. It's just how I roll.

With the previous blogs that I posted and the next blogs that I'm gonna post in preparation for Bi-Em's death, please bear with me. Mamamaalam lang ang Baklang Maton sa mga taong di ko maatim na iwan, pero kailangan.

I hope God can give me the courage to write the things that I should write. These may not matter to you, mga readers. Chikka lang, it would matter to the people who matters to me, so keri bam bam na rin.

Think of this as Bi-Em's epitaph.
Ngayon, kailangan ko munang magpahinga.

Sa lahat ng nagtiwala sa akin minsan, sana magtiwala kayo ulit. Pag kaya ko nang sumugal uli, pag kaya ko nang maging maton ulit. Pero ngayon, I would have to say "gorabelles muna aketch". Life goes on. Isasara ko muna ang banga. Para pag handa na kong magsulat ng panibagong kabanata, makita nyo. Ako pa rin to.

I will always be Bi-Em.



Bakla. Maton. Masaya.

But for now, I'll see you soon...





Separation is almost over...