Chan Rak Khun (I Love U)

Naka-leave na naman ako ngayon sa office. In talaga ang tagtuyot ngayon, kaya nakikiuso ang wallet ko. Nag-leave akengkay kasi kelangan ko nang tapusin ngayong summer yung thesis-thesisan ko. Pero inuna ko pa ang panonood ng Love of Siam starring Mario Maurer and Pchy.

Ilang beses ko nang napanood ang Love of Siam, lagi pa rin akong naiiyak pag kumakanta yung batang pango ng "Endless Night" at me iba-ibang eksena sina Tong at Mew. Kundi nyo pa napanood ang Love of Siam go na sa Quiapo at bumili ng dibidi! Oh kaya eh hanapin sa youtube por syur meron dun.

Naka-relate na naman ang bakla. Ewan ko ba, I'm such a sucker for forbidden love eklat at mga teen romance. Mahilig sa twink ang beki mae. Pidopilya advocate talaga si BM... Siguro kasi ito yung pinaka-pure at pinaka-sweet na pag-ibig na pwedeng maramdaman ng isang tao.

Eto na yung mga lingon-kilig moments na pinerfect talaga nila. Yung mga lingunan bago tuluyang maghiwalay. Yung mga sulyapan pag nakatalikod na yung isa, tapos pag tumalikod ka na rin eh saka naman lilingon yung isa. Yung mga ngitian na walang dahilan, yung ngiti na lumiliwanag pati mukha kasi dumating na yung hinihintay mo. Yung mga ngitian na walang halong sudden gush ng water-water at ka-erbugan.

Super like ko sa Love of Siam yung eksena na naglalagay ng Xmas decors si Tong at Mama nya. Tapos eh mega ask si Kuyang Gwapo kung maganda na isabit sa Xmas tree yung maliit na gurlie doll, o yung wooden boytoy. Sabi ni Mama, 'kung ano ang nasa puso mo, sundin mo!' Pinili ni Tong na isabit yung Wooden Boy. Eksena! Kagulat kasi nag-tagalog sila pareho hehehe...

Winner din yung after i-dedicate ni Mew yung song nya ke Tong, tapos shempre me bonding moments sila after nung kanta. Sabi ni Mew "There wouldn't be such song without you." Kilig na kilig na ang prostate glands ko pwamis! Tinanong ni Mew si Tong kung anong ma-iispluk nya sa songlilet, at ang sagot ng gwapong gwapong si Tong: "I can say this" sabay halik kay Mew.

It's the purest kiss I've ever seen in a movie.

Everytime na eto na yung eksena sa muvee, tumutulo na talaga ang luha ko. Sa kaliwang mata lang, praktisado ko na yan. Alam kong awkward dun sa dalawa, kasi pareho silang straight, pero ang kinalabasan, sobrang kilig at sobrang dalisay. I would trade anything for such kiss. Parang feeling ko, pag me humalik ng ganun ka-puro at ka-totoo sa kin, sa mismong oras na yun eh tutuboan ako ng matres na hindi pirated, at magiging auhentic na ang obaryo ko.

Sabi nga ni Amy Adams, I've been dreaming of a true love's kiss. Eto yung halik na makakapagbigay sa kin ng paa at boses na mas maganda pa sa legs ni Ariel. Eto yung halik na makakapagpagalaw sa mga mountains. Eto yung halik na ikaka-utot ko ng bonggang-bongga.

Pero ang favorite part ko sa lahat eh yung ending na. After ng concert ng August Band, nagkita sina Tong at Mew. Again, tinanong ni Mew si Tong kung anong masasabi nya sa kanta. "I can't be your boyfriend... But it doesn't mean that I don't love you."

Clap-clap-clap!

Kahit natapos ko na yung movie, ngumangalngal pa rin ako. Kaka-depress kakakilig, kaka-inlove...

Me napanood ako sa youtube na 1st concert nung August Band, kumusta naman, ang surprise guest ni Mew sa concert nila, si Tong! Parang di na rin makaka-move on ang fans nila sa loveteam ng dalawang to. Kahit me iba na silang projects, ang kinakikiligan pa rin ng lahat eh yung team-up nila.

People are still clamoring for a follow-up movie. Gusto nilang i-point out na "they can't be together YET". Gusto nilang makita na sa bandang huli, silang duwa pa rin ang magsasalo sa happy ending.

Para sa kin, okay na yung movee na ganun. Mejo sad yung ending. Pero kasi, di ba ganun naman kadalasan sa pesteng tunay na buhay? Kadalasan din hindi natin nakukuha yung happy ending. Natitira sa tin yung "what might have been" at "to be continued". Worse, minsan ang nakukuha ntin eh "no disc" kasi sira pala yung dvd na nabili mo.

We may not get what we want, but we always get what we deserve.

I'll end this blog with an insistent recommendation. If you haven't seen the muvee, nasa youtube lang sha, click mo to: "Love of Siam" full version yun at accurate ang subtitle.

Hay, tapos na ang kilig. Labas muna sa kanto ang baklang maton. Pag nakasalubong ko ang "Tong" ng buhay ko, papraktisin namin ang "lingunan portion".

Ang Kahalagahan ng Batibot

Ilang linggo nang walang kabuhay-buhay ang katawang lupa ko. As in el nino galore ito. Bitak-bitak na ang pukengkay ko. Ang malunggay ko lagas-lagas na. Ang pechay ko lanta na. And worse, ang cauliflower ko, me tangkay na! Gawsh!

Kakaloka. Ang hirap palang maging speechless. Pag written. Imagine-in mo. Ahhhmmm... Uhhmm... Ahh... Hay! O diba ang hirap. Pero gento talaga eksena ko ngayon. Speechless.. Wordless... Unwritten. Unwriter. Unwordly.. Tulala. Tameme. Eeerr..

Haist! Dry spell na naman. Tagtuyot. Ganyan mismo ang feeling ko nowadays. Kita mo, pati into ko dragging. Parang pinoy movie. Bago magpatayan magtsi-tsikahan muna. Bago mamatay dadayalog muna. Bago mahanap ang diary magde-debut muna sina Mara, Clara at Ula. Bago din matapos ang pelikula, magsasayawan muna ang buong cast at mga back-up dancers sa likod ng mga puno ng niyog o kaya eh sa circle. Tulad din netong blog ko ngayon. Bago ko mai-segwey ang topic eh andami munang kembular at eklavush. Hihihi...

Andami kasing nangyari sa buhay ng bakla at ng buong iskwater since nung huling kwentuhan natin. Ang haggard ditey, sa dinami-dami ng mga kembutang naganap, di ko alam kung maiisulat ko ba lahat. Bear with me guys, alam nyo naman ang baklang maton. Gusto na atang gawin lahat. Nag-aaral na ko habang nagtatrabaho, nag-enrol pa uli sa ibang kurso. Bagong challenge, bagong pasakit. Hehehe.

Basta yung mga susunod na blog eh puro mga drafts na naimbak na sa banga ng karimlan. As in shugality to the nth power na ang mga itu sa aking baul kaya ilalabas ko na. Mahirap na baka mangamoy ang blog ko kakaimbak.

Anyway, kapapanood ko lang recently ng mga kagimbal-gimbal na balita ng tumotodo raw ang paglaganap ng Aida Macaraeg sa mga call boys at call girls nateng kumare sa call centers. Ouchie. Dun ako nagwo-workaloo eh. Eh di laganap na rin sa min ang kakalurking kamandag ni Mareng Aida? Este, knows mo na ba sha? Ayoko shang maging kapitbahay impernes. Si Aling Aida Marasigan, pinsan ni HIVy Violan. Yesterday! AIDS at HIV itu. O di ba shala shalahang me social relevance ang unang salvo ko sa summer.

Napaisip talaga ko ng bonggang bongga. Kasi ba naman nung minsang nag-iinuman kami ng mga timawa at mangmang na canton boys, eh na-brought up tong topic na to.

Nung una, pinagmamalaki nila ang kanilang recent achievement. "Kuya! Factory worker na kami! Nag-apply kami kanina! Minimum to! Minimum! Syet! Ang saya ko Kuya, aplis mejo mataas na sahod kesa pag pumapasada ko sa initan tapos huhulihin pa ng T.R.U." T.R.U. yung mga nang-ju-julie yap daza sa mga kolorum na toda boys. Toda Ronda Unit ata, ahihihi. Proud momma naman ang drama ketch sa canton boys.

Nung mejo mainit-init na ang monay ko sa kwentuhan namin, bigla akong tinanong ng isang kolokoy. "Kuya, me AIDS ka na ba?"

Ay naloka ako! "Huh?"

"Eh di ba sa kol sener ka nagtatrabaho? Eh di baka me AIDS ka na rin? Ganun daw yun di ba, sabi sa TV Patrol."

Mas naloka ako. So ikaw, at yang katabi mong beki na nakikibasa, gudlak teh kasi sa kol sener ka nagtatrabaho, kaya malamang Bb. Aida Gonzales ka na rin. Rumeak ako. "Anu yun, lahat ng nasa kol sener me AIDS?!"

At humirit pa ang gago. "Hindi kuya, mga bakla lang daw!" Biased si kupal. Kalurki.

Humaba pa ng konti ang diskusyon namin. Tapos nagkantahan ng "hush hush" at "buttons" wahahaha! Ang impluwensya ko lang talaga sa mga kabataan. "Balang araw, wala nang lalaking maghihirap. Lahat beki na. Kaya lahat yayaman." BM for President. PTA President. Tsaka Piolo Fans CLub President. Ang ending, ginawan namin ng choreo at production number yung soundtrack ng Glee. Tsaka pala di sila natanggap sa factory hehehe.

Pero nung magsiuwi na ang mga epal na nilalang, napaisip din ako talaga. Bakit nga kaya dumarami ang mga alagad ni Puma Leyar? Sina Aida at Hivy, uso ba talaga sila ngayon kaya ultimo gobyerno at simbahan eh nagkakagulo?

I only see three reasons:

1. Nagtitipid
2. Nagmamayaman
3. Nagmamaganda

Yung mga nagtitipid, shempre mga beki-to-beki ang labanan. Yung mga silantro. Mga bisikleta. Sila-sila nagtitikiman. Wala naman masama dun, kaso minsan kasi sige nang sige mentras libre. Pag ganyan kasi, pag bet mo at bet ka, maya-maya eh nagbe-betlugan na. Talamak din ang Orgina Wilson (orgy) sa mga beki. Been there, done that, nung mejo bata pa at daring pa ang bakla.

Super prone talaga sa Aida Lopez pag gento kasi uso ang tren-trenan sa ganyan. Si kuya nakakabit sa isa pang kuya, habang me naka-extension din sa kanya na isa pang kuya, at mega c5 road din yung isa pa sa kanya. Parang mga oktopus na walo ang galamay, kelangan lahat ng putahe matikman at lahat ng etits mahawakan. Kasi pag ganyan, wala kayong pag-uusapan na presyo. Pag ayaw sa yo, dededmahin ka lang. Pag gusto naman, walang Ninoy na iiyak. Ibon mo lang ang may layang lumipad.

Kumusta naman ateh, spell bath house?! Minsan nga talo-talo na di ba, nasa CR ng sinehan sa Mega at sa Rob Manila. Kating-kati lang talaga ang mga hitad ayaw man lang mag-motmot or kahit shupartelle lang na 150 per kiyeme.

Yung mga nagmamayaman naman. Susmio, sa kapal ng wallet eh kering keri mamingwit ng lalake. Di na nga pamingwit ang gamit, net na talaga ang labanan. Lahat ng SPA at massage parlor, basta me lalaki, papasukin. Kahit walang sakit sa katawan, basta lang makapaglandi at makapagkamot ng hadhad dulot ng landi, hala sige bilhin mo na lahat ng masahistang lalaki. Ultimo mga blogsite na boytoy charot at boys for hire na chorvam, suki bili na.

Eto naman yung mga ken apord. Pag tinanong mo ng "why?" ang sagot eh "Because I can!" Shempre kahit parang tapang taal na ang balat mo, basta me pera ka eh winner pa rin sa public service ang masseur mo. Lahat hihimurin. Ultimo singit ng singit mo, at kung me singit pa uli yun, malamang eh gagalugarin talaga ng tonsil ng pobreng masahista. Kahit amoy neptalina at efficascent oil ka na ning, basta me pantapal kang anda mayor -- kwarta -- walang pag-iimbot at buong ningning kang serserbisan ng hombre.

Pansin ko pa, lahat ng nagmasahe sa kin eh 2 weeks pa lang daw dun sa spa, pero kung humagod kala mo albularyo. Eh ang tanong, yung mga "new hires" na yun na 2 weeks pa lang daw, malamang eh 2 years na talaga. Baka nga 12 years pa eh. Ilang beki na ang nagpakasasa sa shutawan nun? Ilang kalabasa na ang nilamas nun? Ilang hantik na ang nilapirot nun? Hay... Ayoko nang bilangin.

Kami nga nung isang ate ko sa landi, we agreed never to go to such places again. Kasi, hahayaan na namin sa mga kapatid nating Thunder cats (ma-jonda) at Aglipay (ma-kyonget) ang mga spa. Kami naman eh ume-experience lang. Tsaka me angkin pa naman kaming asim at katas, di na kelangang dumayo pa dun para lang mapitas.

Pero di ba kung magmamayaman ka talaga, mas maganda eh maghanap ka na lang ng super duper gwapong bowa, pag-aralin mo, palamunin mo at tutukan mo ng kutsilyo. Ahehe ng atensyon pala. Eh di ganun din ang gastos, aplis kung isa lang, safe ka. Me constant bowa ka pa. Lunurin mo sa utang na loob. Malay mo di na makaahon, or magka-debelopan kayo eh di winerva ka. Less risk, more benefits. Make sure lang na me 13th month, sss at philhealth ang jowa. Wag mo nang bigyan ng kontribusyon sa Pag-Ibig, I'm sure sapat na yung pag-ibig na nasa puso ng bakla para makapag-loan sha ng pabahay.

Panghuli eh yung nagmamaganda. Ning ang ganda minsan iniiwan sa bahay. Wag mashadong katimora. Wag pairalin ang pagka-katya. Ang kati remedyuhan na lang ng canesten o kaya eh trosyd. Wag laging ipakamot sa iba. Baka sa huli, imbis na kamot eh ngalngal ang abutin. Ang GL Card -- Ganda Lang -- eh kering gamitin kung kilala ang paggagamitan. Kung kyombay lang na hindi mo kilala, ning wag magmadali. Pwede namang mag-getting to know portion muna bago ang kembang di ba?

Mabuti pang ma-julie vega ka ng maderraka mong nagba-batibot kesa mapanood ka nya sa Imbestigador kasi na-raid na naman ang pinuntahan mong gay bar o bath house. Lalo nang mas haggard kung mapanood ka ng lahat sa Profiles bilang mukha ng makabagong Aida. Ay di ko keri!!!

Sa huli, abstinence, fidelity at self-presevation pa rin ang bet kong unahin. Kita mo na lang ang song ng Batibot, ine-encourage pa yung kembot mo na tumayo: tayo na, tayo na.

Pagmulat ng mata, langit nakatawa. Sa batibot, Sa batibot
Tayo nang magpunta, tuklasin sa batibot... Ang tuwa, ang saya

Doon sa batibot tayo na, tayo na
Mga bata sa batibot maliksi, masigla. (2x)

Buti nang ngalay ang kamay, kesa sira ang buhay.

Pls. help me pray for Totong's dad who passed away early this morning. Pa, hang on tight. I'm here for you.

Vetus Amicus

"Old friend, it's so nice to feel you hold me again. Though it doesn't matter where you have been, my heart welcomes you back home again..."

Bisi-bisihan ang baklita sa paghahanap ng ikayayaman. Hay naku give up na ang cauliflower ko sa thesis na yan lenshak talaga. Kasi ba naman paulit-ulit na ko sa chapter 1. Yung iba nire-revise lang pero pwede ka naman mag-move forward sa next chapter. Ay ako ning, rejection galore ang drama ni Ginang Adviser, talagang ayaw ako patapusin.

Pag natatanong naman akeiwa anik anik ba ang problema sa gawa ko, ang sinasabi eh "attitude". Teh, me attitude problem naman talaga ko. Pero as far as my thesis and I are concerned, ning walang kinalaman si Mareng Attitude ke Pareng Thesis. Kaya wit na muna, pahinga this summer. Pagagandahin ko ng bonggang bongga para wala na shang masabi. Kahit maging kasingkapal pa ng encyclopedia brittanica at umabot na ng pasifika at atlantika ang resources ko. Aabutin ko ang pangarap kong ulap at himpapawid.

Kaya ayun, inaasikaso ko muna yung isa ko pang pangarap: magkaroon ng kabuhayan showcase na pinkaloo. Gora ang bakla sa St. Francis Square sa may batok ng Mega Mall. Mitetang kami ng old friend kong si Jebren.

Nung nagkita kami eh talaga nga namang kasya ang hanger sa bibig ng baklita. Kilig na kilig lang ang gumamela ko. Habang naglalakad sa Mega Mall eh hinagip ko yung kamay nya at naglakad kami ng magka-holding hands, naghahanap ng makakainan. Hay naku, titigan na kami ng madlang pipol, wa ko care. Kasi, nung unang panahon na litong lito ang puso ko... sha ang pinili ko.

(Cue music para sa flashback scenes) Tininininining...

Nung college, sobrang kapokpokan ko lang talaga kaya mega sali aketch sa cheerleading kyorbam ng Psych Dept. Halos buong section namin ata kasali. Flyers ang maliliit na borboli gang (tibo), dancers ang mga gorgeous na beki, lifters ang mga cute na mukhang pugante na 2nd year at 3rd year. Shempre praktis hanggang may hininga para naman manalo. Mahirap na baka mabugahan kami ng apoy ng dragona.

Dun ko nakilala si Jebren. Laking Mindoro ang lolo mo. Sila yung 3rd year nung 4th year na kami. Wow parang teeny-bopper ang drama ko ngayon. Anyway, kakabuhat ng mga pata ng mga cheerleaders, kakatumbling at kakapraktis eh naging close kami ni Jebren. As usual si bakla, vulnerable sa mabuting pakita ng lulurki kaya pati sa tropa nainlab. Jebren is the fourth on what would become a long list of my future heartaches.

Ning, nagpaka-yaya ko jan ke Tamaraw. Isinali sha ng department namin sa Mr. PNU kasi nga shala-shalahan naman ang karakas ng Tamaraw ko. Sha yung representative, ako yung PA. Yaya galore talaga ito, kumpleto with apron, hairnet at bandana sa ulo. Idagdag mo na ang feather duster at floor mop. Kasi nga kelangan nya ng julalay.

Ako ang nanghiram ng barong nyang blue, ako ang bumili ng casual attire nyang polo. Kami ang nagturo ng sayaw nya para sa talent portion. Itodo na natin! Isa ako sa back-up dancers nya! Ganun ako ka-alaga. Kung starstruck yun teh, malamang sha na ang ultimate survivor.

Ang pinaka-iniyakan ko talaga eh nung maputikan ang sapatos nya. Habang nakatayo sha at nakatuwad ako na nagpupunas at nagpapakintab ng sapatos nya, pagtingala ko, eh nasa tabi na pala nya ang hitad nyang girlfriend at hinahalik-halikan sha, wishing him luck. Nagmala-Juday na lang ang mga luha ko na kusang tumulo sa sapatos nya. Sa gilid lang ng mata, tatlong patak lang. Hay si bakla, basta sa lovelife talaga, dinaig pa ang Gomburza!

Nanalo naman sha, first runner up. At nag-celebrate kami sa bahay nila, kasama shempre si dyowa na ansarap isangkutsa sa repolyo at baguio beans. Pero dahil mahal ako ni Inang Karmi (as in karma), nabukelya nya si bilat na me ibang dyowa dyowaan pa pala kaya how could an angel break my heart ang naging theme song nya, at to the rescue shempre ang bakla. Lalo kaming naging close.

Nung college eh mahilig kaming magpunta sa Padi's. Winner kasi yung isa naming tropa na tagahawak ng family budget nila na padala ng mudra nya from London. Si Mareng Mitch, ang manager ng tropa. Kahit 20 pesos lang eh nakakapag-bar hopping kami, overnight pa sa Bulacan, dun na rin nagta-type ng mga project at mga research, pati print sagot na rin nya. Lahat ng mga lakad na yun, kasali ang lolo mo. Dahil jan, nagpauso kaming mga hurindat: pasahang yelo. Mwahahahaha!

At dun naganap ang first kiss namin.

Nung minsan na nag-overnight kami sa haus nila Mitch the manager, me kalokohan pa kaming eksena na dilim-diliman at disco-discohan. Me mga strobelights pang chorvah para me effects naman sa paggiling. Sayaw darling pa ata ang tugtog namin nun, kaya mega sayaw naman kami ni Darling Tamaraw. Me naaninaw pa kong dalawang sungki na naghahalikan sa gilid ng kwarto. Bigla tuloy akong nag-panic at hinagip ang kamay ni Jebren. Buti hindi naman pala sha yung nakikipag-liptsuktsakan.

Sayaw, inom ng ginpomelo, giling, tagay ng gin-tanduay, kembot, tungga ng gin-tubig... Hanggang sa magsisabog na rin ang mga atay ng tropa.

Senglot na senglot lang akeiwa sa kakanomo, kaya nung bumorlogs eh wala na kong matandaan. Basta hilong hilo na ang diwa ko, ultimo lumandi eh di ko na magawa. Pero impernes,winner ang borlogs ko nun, talagang feeling ko eh dinuduyan ako sa alapaap ng kalandian. Basta mahimbing at malalim ang hilik ng baklita.

Pagmulat ng mata ko, sabay ring nagmulat ng mata si Jebren. Magkahawak pa ang kamay namin, magkabuhol ang mga hita, magkadikit ang mga noo. Sa kauna-unahang pagkakataon, nag-init ang mga pisngi ko at naranasan ko kung pano mag-blush. Saya pala nun. Napansin ko namula rin yung mukha ng lolo mo. At nung akmang kakalas sha eh umeksena na ko.

"Wag ka nang kumalas. Let's just enjoy the moment." Sabay pikit uli, hawak sa kamay at dikit ng noo. I guess pumikit rin sha, kasi nakatulog ako uli, at paggising ko eh magka-holding hands at magkadantay pa rin kami. Kung gano kalapit ang mukha ko sa mukha nya nung mga oras na yun, ganun din siguro kalapit ang puso ko sa puso nya. Bilang kaibigan.

After graduation, um-attend ako ng youth camp sa Cavite. Remember Kevin at Ka-te? Yung mga naging ka-close ko dun sa camp na nagkariran na pala. After the camp eh umakyat ako ng Baguio kasama si Kevin. Kasalukuyang nasa Mindoro si Jebren at nagsusuga ng mga tamaraw. Nung nalaman nyang nasa Baguio ako, lumuwas ang lolo mo at sumunod sa bundok ng everlasting at strawberry. Haba ng hair! Out of town getaway ang drama namin.

Sobrang symbolical ng pagsunod ni Jebren sa Baguio. Feeling ko eh akmang akma yung "Are you gonna stay with the one who loves you, or are you coming back to the one you love." Nung time na yun eh nagsisimula na kong mag-let go ke Jebren. At nagsisimula naman akong mag-hold on ke Kevin. Kaya hilong hilo lang naman ako kung sinong aasikasuhin ko at tatabihan sa pagtulog. Magsusuga ba ko ng tamaraw, o magho-horseback riding sa Camp John Hay?

After two days, uuwi na si Jebren at ako naman eh torn between wanting to go, and wanting to stay. Luluwas ng Manila si Kevin ng Sabado, uuwi na si Jebren ng Byernes. Pareho nila kong gusto makasabay. Pareho ko silang gustong sabayan. Ang landi ko lang talaga.

Pero shempre, sa bawat pilian, me mas matimbang. Ni hindi ako nahirapang mag-decide, umuwi ako ng Byernes. At nung nasa bus na kami ni Jebren, habang bumoborlogs sha sa byahe at nakasandal ako sa balikat nya, nakangiti ang bakla sabay bulong sa hangin:

"Ikaw ang pinili ko."

Ngayon nga, habang kaharap ko sha sa Superbowl, lumalamon kami ng sangkatutak na dimsum at nag-uumapaw na kanin, at binali ko ang diet ko na um-effort pa ko ng tatlong linggo, parang dam na binuksan lahat ng memories ng baklita. At napangiti na lang ako.

Sha ang pinili ko. Malamang, kung papipiliin ako ngayon, at kaharap ko uli sina Kevin at Jebren, sha pa rin ang gugustuhin ko. Uuwi pa rin ako ng Byernes kasama nya. Pipiliin ko pa rin ang mga sungay ng tamaraw kesa sa horseback riding.

At kahit di ako ang pinili nya, at nagmahal sha ng iba, pwede kong ipagmalaki na minsan sa buhay ko, nung pinapili ako kung kalandian o pagkakaibigan, proudly, masasabi ko na pinili ko ang pagkakaibigan. At tama ang napili ko.

Kaya kahit yun "lang" ang pwedeng maging kami, sapat na yun. Sobrang enough na yun. Kasi, sigurado ako, sa aspetong yun, ako rin ang pipiliin nya.

"Old friend, this is where our happy ending begins. Yes, I'm sure this time that we're gonna win. Welcome back into my life again..."

Chapter Two

Nagkita na ba tayo? Nakita mo na ba ko? Pagkatapos ng isang taon, dumagundong na ang pagtatapos ng unang kabanata. Next level na! Chapter Two na! Pero bago tayo kumembular sa panibagong pakikibakla, pakilala ka muna. Kasi ako, kilala mo na. Malamang sa hindi, nakita mo na ko.

Kung may nakita ka nang baklang balbas-sarado at may mexican-kulot-sa-dulo na bigote, mukhang terorista, kamukha ni Abdul Jakul Janjalani at Abu Bakla, mukhang may bomba sa ilalim ng patilya, at malaki ang tyanenat sa kakainom ng gin pomelo, tequila at redhorse... Tumagay ka kasi nakita mo na ko.

Kung may nakita ka nang baklang nagbabasa habang naglalakad sa mall, may hawak na tagalog romance pocketbook, walang pakialam sa dinaraanan at sa nakakabangga at sa mga kasalubong, tumatawa na mag-isa na parang kinikiliti sa sipit-sipitan... Nagbabasa ang bakla ng nobela ni Rose Tan kaya wag kang humarang sa dinaraanan ko, makibasa ka muna at bumili ng sarili mong kopya. Tapos tumabi ka naman. Swerte mo di kita nabangga, at least nakita mo na ko.

Kung may nakita ka nang baklang nagsusulat sa notebook habang nakasandal sa pinto ng MRT, nakuha pang magsulat kahit siksikan na at cheek-to-cheek na sa pintuan ng tren, parang kinalahig ng isang buong chicken coop ang penmanship, kinikilig habang nagsusulat, minsan nakangisi na parang tsonggo, madalas nakanguso, at kahit ano na lang na papel eh ginagawang scratch paper, minsan pa eh tiket sa bus... Kung di yun gumagawa ng blog eh naglilista ng ginastos sa maghapon. Bigyan mo nga ako ng papel, wag kang madamot. Nakita mo na pala ko di ka pa magkusa. Hihihi!

Kung may nakita ka nang baklang nakatitig sa billboard ni Papa P, tumitili sa concert kahit maton na maton ang boses, at may koleksyon ng Valentino, Coverboys at Chika-chika magazine, tsaka nagbabasa sa KK (alam mo na yun!) member ng G4M, Manjam, Downelink, at kung anik-anik na ka-chorvahan ng mga websites at babasahing pambadet... Bakit mo alam mga to? Suki ka rin noh? Hahaha nakita mo na ko. Kitang-kita kita sa isang magazine, dilaw ang yong suot at buhok mo'y green.

Kung may nakita ka nang baklang naggugupit sa parlor, beki na naglalako ng taho, badet na nagtuturo sa public school, badaf na konduktor, bekbek na saleslady sa tyangge, gay guy na nagsha-shala-shalahan sa "kol sener", bisexual na ahente ng gamot at chin chan su, bayot na nagpapala ng semento at nagpapatas ng hollow blocks, thunder gay na nagtitinda ng barbekyu at amoeba, at kung anu-anu pang trabaho... Pagod na pagod man ako, pustahan nakita mo na ko.

Kung may nakita ka nang baklang kosa, as in literal na kosa, nakakulong sa Center for Juvenile Delinquents, o kaya eh Bulaklak ng City Jail, ning interbyuhin mo ang bakla at maloloka ka sa eksena kung bakit sha nakulong. Me suspect sa multiple murder, drug pusher, gun runner, snatcher at jaywalker (ayan ha, hindi na jailwalker) pero sa kulungan sila pa rin ang in-charge sa pagpapa-beauty ng mga Tata, Tsip, Ser, Bosing at Major. Sila na rin ang in-charge sa pagpe-prepare pag me program at shempre, mga dakilang kulakadidang ng mga mayor at over-all. Kung nakadalaw ka na sa mga gentong preso, ning nagkita mo na ko... (Psst! Wish ko lang dalaw ka, at hindi preso.)

Kung may nakita ka ng yaman-yamanang baklita na naghahakot ng mga dibidi dibidi sa Quiapo, St. Francis Square, Metrowalk at Recto, shempre meron ding nakasingit na emtuem at bold, pa-effect na pa-intelektwal at pa-intelihente pa habang namamakyaw ng series ng F.R.I.E.N.D.S., Glee, One Tree Hill, Smallville, Charmed, Prisonbreak, Lost, Kyle XY, Supernatural, Pushing Daisies, Survivor, Amazing Race, Reaper, Desperate Housewives, Heroes, Lie to Me at ang bonggang bonggang Drop Dead Diva, taktakan mo pa ng mga koreanobela at chinovela... Makinood ka na! Este, me dibidi ka naman di ba? Sa inyo ka na lang manood. Mejo panoorin mo yung mga movie ni Jean Reno at Ketchup Eusebio (lalo na yung sa Miss You Like Crazy) I'm sure sasabihin mo: "Syet! Nakita ko na toh!" Taena, dinedenay ko yan pero nung nakita ko, oo nga. Nakita ko na sarili ko hehehe... Nakita mo na ko!

Kung may nakita ka nang baklang nagda-diet pag Monday to Thrusday, at lamon naman ng lamon pag Friday to Sunday, nagpapapayat para sa exciting, exhilarating at mind-blowing na Sagada, Guimaras, Bohol at Dumaguete trip (ikaw na maraming bakasyon!) wag kang maniwala sa diet na yan. Ayako nga pumayat, baka mawala pa yung cup A kong kayamanan na dulot ng pagka-jubis at katakawan. Kaya kung me nakita kang diet-dietang dinggabelles na pasimpleng kumukurot sa tenga ng lechon at me baon pang siomai at hong kong styled stir fried noodles, makikain ka na lang! Sagot mo na gulaman pag nagkita tayo.

Kung may nakita ka nang baklang nagmamadaling mag-type habang gumagawa ng blog, at nangangarap na meron ding mga bakla sa ibang lupalop ng daigdig na nakikitawa at nakikiiyak sa misadventures ko, sumisingit pa ang paggawa ng blog kesa paggawa ng cases sa office, at kumekembot pa ng pagba-blog eh di na nga maka-move on sa thesis, please naman mag-comment ka naman jan. Nakita mo na ngang ume-effort mag-type ng blog, patabain mo naman ang pechay ko at nang ma-harvest na rin. Nakita mo na? Ang tambok di ba?! Hehehe... ng pechay!

Kung may nakita ka nang baklang mashadong maraming kalandian sa katawan, tulad na lang ng nagtutumambling na aroma oil, candle at burner na talaga namang muntik nang ma-burner ang sala, at tulad rin ng maglulumanding erkon-erkonan na nabili sa pier, at nang matulog na ang buong cast ng Ang Tanging Bakla, ayun nagising ang buong angkan na puno ng usok ang kwarto at muntik na silang maging cast ng Ang Tangang Bakla. Hay naku next level na, wala na si bakla sa pier di mo na sha makikita dun. Punta ka sa Serendra, charot!

Kung may nakita ka nang baklang mapanlait, mapandaot at mapanlibak, tulad ng mga impersonator at stand up comedians, mga beki na winerva talaga magpatawa at mang-okray, mga baklang kabugera, mga beki na daotera at kakaloka mang-asar, mang-inis at mampikon... Malamang isumpa mo ko... Kasi nakita mo na ko.

Kung may nakita ka nang baklang umiibig, masaya, inspired, nakangisngis, tulala at parang nakalutang sa nimbus at stratus clouds, o kaya naman ay baklang ngumangawa sa hinagpis, nagtitiris ng mga langgam kahit wala naman silang kasalanan, bitak-bitak ang nail polish, mala-Mystika sa pag-isplit ang hairlaloo, tuyot at mukhang dugyot, o pwede ring baklang empowered, single blessed, single by choice, single kasi choosy, happily in a relationship or its complicated, korek, isa ako sa mga yan! Nakita mo na ko.

Kung may nakita ka nang baklang nilalait, dinadaot, inaalipusta, minamaliit, inaasar, nililibak, kinukutya, binabastos, sinasaktan, ginagamit, pineperahan, inuuto, ginagago, at laging sinasabi na "bakla kasi" at "tong baklang to", minsan pa eh binu-boogie wonderland (bugbog), winawarlaloo at tinetegi-onor, ang masaklap eh naranasan na rin ng baklang to yan, pwera na lang ang minasaker. Kung nakita mo na tong baklang to, sigurado naman ako, tong baklang to, pag kinanti mo ang kaibigan at pamilya ng baklang to, makikita mo.

Kung nagkita man tayo, kung magkikita pa, o kung hindi man ipahintulot ng pagkakataon, saan man, kailan man, tong baklang to, balang araw, o baka nga nagsimula ka na, tong baklang to, mamahalin mo. Wala nang kokontra, ako na ang beda.

Ako si BM -- Baklang Maton at your service. Magkita naman tayo!

Bakla Noon, Alamat Ngayon!

Akalain mo yun? Nakaka-isang taon na pala ang kabaklaan ko sa bloglandia. Isang taon na kong kumekembot sa pagbo-blogelya. At isang taon na rin akong kumekeme ng mga kwentong bayan at mga aneknota ng buhay maton sa iskwater.

Feeling ko kasi madalas, time stands still pag nagsusulat ako. Parang mag-isa lang ako sa eksena at ang kamera eh umiikot ikot lang sa mukha ko habang kinukunan ang pinaka-shala kong anggulo. Mejo isa-sideview ko yuung pisngi para ganda-gandahan talaga ang kuha.

Ang sarap talaga magmuni-muni lalo na pag naka-blush on at bronzer. Ang sarap ding mag-isip-isip pag amoy green tea at incanto. At mas masarap mag-emote pag me soundtrack: "I fall all over again" tsaka "thumb thumping" na kinakanta ng katabi kong inlove sa station.

Nagsimula akong mag-esep esep nung me nakatabi akong nanay na me kargang sanggol sa mercury drug. Parang na-trigger ang mother's instinct sa kin. Me parang humihila sa lapay at imaginary ovary ko nung mga sandaling yun na di ko maintindihan. Tapos eh napanood ko yung "Little Boy Big Boy" sa dvd. I suddenly realized what's bugging me.

Anak. Unica hija. Pamilya.

I considered the possibility of growing old, alone. I've accepted the fact that I might never marry, settle down and have my own family. Wala naman akong matres at palopian tube. Kathang isip lang ang pechay ko. Halusinasyon lang ang ovary ko.

Eh pano pagtanda ko? Basta maya-maya na lang puro matanda na ang nasa isip ko. Matanda. Thunder Cats. Jondits. Impong Sela. Mamang. Lola. Oldies. Golden Gay. Markova. Bigla akong na-orkot. Scary!

Di ako takot sa matandang bakla ha. Natakot lang ako sa ideya na balang-araw eh magiging sila ako. Magiging sila tayo. Handa na ba ko? Kayo?

Kinarir ko na talaga ultimo root word hanggang coined word, isali mo na lahat ng unlapi, gitlapi at hulapi ng pagiging bakla. Once you go gay, you can never go back. Sa dami ng kinarir ko, at sa dami ng nakatikim sa alindog kong sintamis ng wine at singtatag ng sunshine, gudlak. Talagang there's no turning back.

May sapat na ba kong yaman para magbayad sa private nurse at caregiver? Sinong magpapalit ng diapers ko pag Thursdays? (bananas and milk day sa diet ko) Sinong maglalaba ng mga striped panties ko? Sinong aakay sa kin papuntang massage parlor pag kinakati ang kuluntoy na pechay ko? Sinong yayakap sa kin pag giniginaw ako sa pagtulog? Alangan namang si RR pa rin? (Si RR ang dakila kong teddy bear, mukhang stuffed toy na me Down Syndrome).

Nakakaloka.

Napakiyeme tuloy ako sa mga kakilala kong lola beki around the suburbs. All of the suddenly eh inawitan ko ng alin-alin ang naiba ang buhay ng mga kakilala kong thunder gays para me clue naman ako kung saan ako patungo.

Ni-rundown ko ang mga kakilala kong lola beki para me cross-sectional slash cultural slash anthropological slash philosophical slash suicidal comparison ako kung ano bang kahihinatnan ng mga... (Titingala sa kamera na nasa kisame.) "Bakla Noon, Alamat Ngayon!"

Case Number 1:
Si Propesora Imaculada. Si Prof. Ima eh prof ko nong college. Super higpit yan day! Malakas manlait. Nakakaorkot sa klase, lalo na pag tinawag ka ng walang sabi-sabi. Pag nairita sha sayo, hahamunin ka nya ng pagandahan, patalinuhan, payamanan, pabanguhan. Dadautin nya kahit kaliit-liitan at kadulu-duluhan ng cuticle at ingrown sa pinkie toe mo.

Successful in her own right, at pag nag-retire eh yaman-yamanan talaga. Ang tanging hobby nya lang eh pasusuhin ang sanggol at susuhin ang tatay ng sanggol. Wag naman sanang sabay.
Meron shang isang ampon na pamangkin. Lahat daw ng ari-arian nyang ipinundar eh ke ampon mapupunta. Congratulations!

Case Number 2:
Si Sonya. Si Sonya eh nakilala ko nung kinembot ako ng isang ka-eyebol way back 2001. Dun kami naki-pwesto sa bahay nya sa may San Andres. Designer ng mga karosa sa simbahan at mga dekorasyon sa anik-anik na mga events ang lola. Pati yung mga food decoration karir nyan. Yung mga pictorial ng jolibee products tsaka cindy's at aristo-back na nasa likod ng aristocrat, sha nagde-design sa mga pagkain para magmukhang malinamnam at masarap.

Yung bahay nya e punong-puno ng mga rebulto at santo. Umaapaw din ang mga bisita nyang bisikleta (bisexual) na nagkukuyang-yangan gabi gabi. Lahat ng putahe present. Shempre dahil bahay nya ito lagi din shang kasali. Dito ako nakanood ng live na torohan at bongkangan. Show kung show ang mga bakla.

Pag tinatanong ko kung nag-iipon ba si bakla, wit nya feel kasi wala naman daw shang tagapagmana. Kaya lulustayin na lang nya lahat habang nasa San Andres pa ang katawang-lupa nya. At pag na-tegi onor (namatay) na sha, gudbye sa mga fungi!

Case Number 3:
Si Tonet. Kapitbahay namin na nagtitinda ng barbeque sa kanto. Kung gusto mo ng amoebaiasis at diarrhea, buy na! Kung matibay naman ang sikmura mo eh go na, wag lang araw araw. Pero in fairness masarap talaga ang gawa ng bakla. Kahit dalawa ang katabi nyang barbekyuhan -- as in tabi tabi silang tatlo -- eh sha lagi ang unang umuuwi. At pag loss ng choice ang madlang pipol, sa mga katabi na nya bumibili. Sha talaga ang pinakamasarap. Kaya bilib na bilib rin naman ako sa tibay ng sikmura ng mga tao sa iskwater. Pati pala mga taga-village sa tapat namin keri rin ang bbq ni bakla.

Alaga ni Tonet dati yung pinaka-pinapantasya kong kaklase nung elementary na si Ricky. Wafu talaga yun. At si Tonet ang binobowa ng lolo mo. Wala na sila, wala na rin sa iskwater si Ricky, nag-voyage na sa ibang iskwater. Si Tonet eh nagtitinda pa rin. Walang pundar, walang bowa, walang pamilya. Parang hinihintay na lang nya yung ring ng bell para makapagpahinga na sha. Pero palaban pa rin sa buhay. Sabi nya, pag hindi na nasasarapan ang madlang pipol sa barbekyu nya, pwede na shang mamatay.

Barbeque ni Tonet: Winner! Prepare two tablets of atapulgite tsaka maraming maraming hydrite.

Case Number 4:
Manong sa bungad ng iskwater. Hehehe. Di ko kasi knows ang namesung nya. Pero kilala ko sa mukha at nakakwentuhan ko na rin minsan. Me anak na sha, tatlo. Me mga apo na rin. Dati shang nagtatrabaho sa Saudi. Pag-uwi sa Pinas, wala na ang asawa, sumama na sa ibang lalaki. Ngayon eh tagagupit sha ng buhok ng mga matrona sa iskwater. Taga-manicure at pedicure din at me mga sineserbisan sa ibang lugar. Steady ang income pero hikahos pa rin madalas. Nag-aalaga ng mga apo kahit kumekendeng kendeng. Di ko pa nakita ang mga anak nya kahit minsan.

Nung tinanong ko sha, sabi nya mabuti na rin daw na iniwan sha ng asawa nya. Si babae ang masama sa paningin ng mga anak nila, at dahil don eh natanggap ng mga anak ang pagkabakla nya. Ngayon eh malaya na shang nagha-highlights, nagkukulot at nagre-rebond ng mga buhok. Natupad na raw ang mga pangarap nya. Isa na lang ang kulang: Parlor.

Case Number 5:
Si Vic. Malayong kamag-anak ko sa Batangas. Gano kalayo? Mga ten miles. Ampon sha ng isang mas malayong lola na matagal ng sumakabilang planeta.Si Vic ang caterer at wedding decorator ng bayan. Sha ang gumagawa ng mga arko, table art, napkin folding at lahat ng kabaklaan sa bawat kasalan sa baryo namin sa Sirang Lupa (aspaltado na ngayon.)

Wala akong ganong nababalitaan na kalandian at kapokpokan ni Vic. Kasi nga malayo ako, kaya siguro di ko na naririnig. Pero ang sure ako, iilan lang ang beki sa baryo namin, at nirerespeto sha ng mga tao. Kung dun ako nakatira, malamang ako naman ang home wrecker ng bayan. Tahimik ang buhay ni Vic, tumutulong sa mga kamag-anak at pinagyayaman ang sarili. Marami na shang bagong natutunan na style ng napkin folding. Meron na atang Trex at sabretooth tiger.

Case Number 6:
Si Mang Rey. Dun sha nakatira sa kabilang street na hindi iskwater. Pero mabaho pa sa iskwater ang bahay ng lola mo, puro kasi aso. Sha ang pinakamatandang bading dito, at lahat ata ng lalaki sa iskwater eh dumaan sa kanya, ultimo yung mga tatay ng canton boys! At ang lagi nyang linya habang pinagkikiskis ang dalawang kamay: "Magsu-swimming din kayong lahat..." Kasi nga naman pag swimming ng tropa di ka pwedeng maiwan. At pag wala kang pera pang-ambag, isasangla mo ang kaluluwa mo kay Mang Rey.

Inis na inis ako sa matandang to. Kasi, nung isang araw ko lang nalaman, yung isang pinakatatangi at pinakaingat-ingatan kong nilalang, nong hayskul pa lang kami, eh niyaya ng mga kabarkada nyang magswiming, at walang wala shang perang maiambag. Nagsangla sha kay Mang Rey. Hindi sa akin. =(

Case Number 7:
Yung matanda sa S.R.O. na indie film. Payatot, nakakatakot, may bangs pa ata, laging nakatambay sa mga sulok ng sinehan, nag-aalok ng bente pesos sa mga sholbam para makapanghala lang. Lagi shang nirereject nung bida kasi nga dugyot to d max.

Parang nakita ko na kung anong mangyayari sa baklang tumanda na mahirap at walang yaman. Makikiamot ng bente pesos na halaga ng ligaya at pampalipas-libog. Manlilimos ng bente pesos na pag-ibig. Kahit tatlong minuto lang.

Case Analysis:

Ano ba formula para masiguro mo na magiging masaya ka hanggang sa pagtanda? Ano bang recipe para magtagumpay ka sa laban ng buhay? Kelangan ba eh uminom ng alaxan ip ar? Ano ba ang ingredients ng isang malinamnam na paglalakbay?

Siguro, sa bawat hakbang, sa bawat sangkap, sa bawat langhap, sa bawat luha, sa bawat halakhak, sa bawat akbay, sa bawat himaymay, sa bawat kandirit, sa bawat cartwheel, at sa bawat paglalakbay, siguraduhin mo lang na di ka naglalakbay ng mag-isa. Magtawag ka ng kasama. Wag kang magtayo ng pader at tanikala. Bumuo ka ng kadenang bulaklak. Bumuo ka ng baklang banga.

For the first time, wala akong maibigay na magandang ending. Kasi, di pa naman tapos ang kwento ko. At kung malapit ng matapos ang pagkembot ng Baklang Maton, bago ko pumasok ng tuluyan sa banga, pramis, bibigyan ko ng ending ang post na ito.

Tratando con la Tristeza -- Regodearse

It's official.

Wala na kami ni Budwire.

And as promised, di ako mag-iinarte. Di ako mag-e-emote. Di ako magwa-warlaloo. Kasi in a way, fault ko. Kasi rin, in a way, dati pa kinutuban na ko. Vive natura duce... Follow Your Instincts...

And of course, dati pa naman, alam ko... magkaiba kami ng mundo.

Taga Farmville sha. Magsasaka. Simula nung umuwi sha sa Quezon, yun na ang kinailangan nyang gawin. Plow, plant, harvest. Kailangan ng maraming XP para tumaas ang level. Mag-fertilize. Gumawa ng stable. Manguha ng eggs sa chicken coop. Mag-milk ng cows. Magtayo ng stables para sa horses. Manungkit ng fruits. Makipag-tongits ng balasahan kay Mamang.

Taga Iskwaterville ako. Protina ang hina-harvest ko sa mga baka dito. Wala akong chicken coop pero meron akong nakokolektang eggs. Owver owver na ang XP ko at keri ko nang bumili ng Villa Quintana at Valiente Village. Di na ko nagpo-plow. Nagpa-pluck ako -- ng balbas at bigote, tsaka buhok sa ilong at balahibo sa dibdib. Di ako nagtatanim kaya pwede akong magbiro. Pero minsan, maghapon din akong nakayuko. Sa keyboard. Subsob sa trabaho. Kasi borlogs.

Kung wala sha sa Farmville nasa sabungan sha. Mega pusta kina Maestro, Flash Gordon, Puma Ley-ar at Energizer. Kumekeme sa tupada. Nakiki-cheer sa mga sentensyador at sabungero. Pag-uwi eh hihimasin sina Super S at Super T, mga alaga nyang tandang. Bubugahan ng Marlboro Red.

Kung wala ako sa iskwater eh nasa labasan ako. Sa labas ng iskwater hehehe. Dun sa katapat na computer shop. Pumupusta sa mga canton boys. DOTA. Di ako nakikipaglaro ha. Di ako tomboy! Pumupusta lang ang bakla. Nakatulong ka na, kumita ka pa. Tapos eh ako naman ang hihimasin nila pag nanalo ang koponan. Pag natalo, eh di manlibre ng fishballs!

Pag nakikinig sa MP4 eh mga kanta ni Gloc9, Disturbed, Gagong Rapper, Francis M at Parokya ni Edgar ang pinapakinggan nya. Tsaka pala The Speaks -- High. Isama mo na ang soundtrack ni Willie Revillame at Elsa. Lando pala. Elsa nga ata. Basta, yung nasaksak sa eskenita. Tuwing nagpapatugtog sha ng malakas sa kanila eh, alam na ng buong baryo. Anjan na ang beda.

Pag ako eh nakikinig sa youtube playlist (katamad mag-download eh) soundtrack galore ito ng Glee. Oh kaya eh playlist ni Ateng Beyonce. Madalas din eh mga kanta ni Van Roxas, Voice Avenue at Secondhand Serenade. Emo ang bakla. Emoterang froglet. Malumanay lang ang soundtrip, walang surround sound at Dollby digital na effects. Basta pag tahimik na ko, tulog na ang bakla. Oras na para manaway ang mga kapitbahay para walang batang maingay sa tapat ng pink na bahay.

Tuum sequere cor... Follow your Heart...

Pero kahit gaano pa kalaki ang kaibahan ng Pinkantasya at Farmville, kinaya ko. I tried. I did my best. And as the cliche goes, I guess my best wasn't good enough.

"Sorry."

Yun lang ang sinabi nya sa wall ko sa FB. And then I noticed he went from "In a relationship" to "Single". Ganun lang. Wala na pala kong ka-"in a relationship with and it's complicated". Kaya sumagot na lang ako sa post nya.

"I know."

I'll spare you the details. Mashado pang masakit eh. Di kinaya ng ponstan 500, alaxan FR at dolfenal. Baka kelangan kong sundutan ng mertayolet, agua oxinada at cuticle remover. Haaaayyy...

Nagiging major ko na toh. Ang mag-move on. Ang masawi. Ang mabigo. Ang maiwan. Pero this time, in a lot of ways, it was really my fault. Ang dami kong reservations eh, ang dami kong hino-hold back. Ang dami kong insecurities. Taena, ganun ba naman ka-gwapo.

Di ko binigyan ng chance ang sarili kong namnamin ang haba-hair moment ko. Di ko hinayaan ang sarili kong malaglag ng todo-todo kasi mas malakas yung sigaw ng takot kesa sa bulong ng confidence. Mas maalingawngaw yung agam-agam kesa sa tiwala sa GL Card -- Ganda Lang.

Nakalimutan kong kaakit-akit naman talaga ako. Sariwa, may angking galing, may kakayahang magmahal at karapat-dapat mahalin. Di ko sha hinayaang mahalin ako ng tuluyan, ng siksik-liglig at ng umaapaw. Kasi ako mismo, feeling ko di kami bagay. Feeling ko imposible.

Kaya kahit magkahinang na ang mga labi namin at naghahalikan na kami ng walang humpay, pagkalas ko sa kanya, ang tanong ko lagi eh "Hanggang kelan ka dito? Pag aalis ka na sabihin mo agad ha. Two weeks notice." Pero noon pa man, hinanda ko na ang sarili ko. Hindi ako naniwala na tatagal sha. I didn't believe him. I didn't believe in me.

I didn't believe that it's possible. That I deserve him. And now I'm outbid. Going, going, GONE.

Dahil jan, ngayon I'm pampering myself.

Natutulog ako ng naka-aircon. Dati pag me bisita ko lang ginagawa yun. Bumili ako ng half gallon na strawberries and cream flavor ng ice cream. Selecta gold label. Nagbasa ako ng Hunger Games at Catching Fire. Tsaka pala The Secrets of the Immortal Nicholas Flames Series: Alchemyst, Magician at Sorceress. Nagdesisyon akong bilhin ang mga paperback editions ng mga librong ito.

Manonood ako ng "I Miss You Like Crazy". Mag-isa. Uminom ako ng tatlong Yakult. Sana pwedeng uminom ng isang litro. Pupunta ako ng Sagada, Guimaras, Iloilo at Hong Kong with friends. Mag-a-unwind ako ng todo todo.

Tratando con la Tristeza -- Regodearse... In dealing with grief, I'll wallow.

Denial, anger, bargaining, depression and acceptance. Sabi sa Drop Dead Diva, yun daw ang Five Stages of Grieving. So far, andun pa rin ako denial. At parang nakikinita-kinita ko na: ito ang pinakamatagal na pagwa-wallow ko. Malamang, maglulunoy talaga ko ng galore na galore sa pagwa-wallow.

Iinom ako ng tequila, one shot a day. Pag naubos yung isang bote, sisiguraduhin ko, ubos na rin ang patak ng luha ko.

Post Script

Dalawang taong grasa nag-aaway:

Taong grasa girl: You're messing with the wrong girl!

Taong grasa boy: Stay back, bitch! You don't know who you're dealing with.

Shala davah?! I-imagine mo, matatawa ka din.

Hehehe... Bukas pwamis me blog na ko... paningit lang toh...


Gawa muna Review of Related Literature hehehe...


Mwahugs! Thanks for subscribing mga Bek-Bek...


Salamat din sa mga comments...

Cosmic Karma

Isang linggo na kong bad trip. Dahil sa thesis. Uhhmm, dahil sa adviser.. Uhhmm uli, dahil sa department head. Na kupal. K.U.P.A.L.

Isang linggo na kong nakababad sa TV. Tumotodo sa panonood ng Drop Dead Diva.

Isang linggo na kong nagsasakit-sakitan para umabsent sa trabaho. Sakit naman ang depression ah. Wala nga lang akong med cert.

Isang linggo na kong nagke-crave sa strawberries and chocolates.

Isang linggo na kong nag-aampon ng sandamukal na muta.

Isang linggo na kong bangag sa katol at ventolin inhaler.

Birthday ng byenan kong hilaw. During the party, I was with Totong, and our conversation drifted to my ultimate plans of working abroad.

BM: Pa, gusto ko nang mag-abroad. Baka this year or next year.
Pa: Iiwan mo na ko?
BM: Aalis ako, pero maiiwan naman ang puso ko.
Pa: Hintayin mo kong gumradweyt. Sasama ko sayo.


Whenever I feel down and lonely, somehow you manage to show up to my house and cheer me up. When I see you, when I'm with you, I want to believe that in the greater scheme of things, you are meant for me, and I am meant for you.




Too bad you're taken, married, with a kid, and this is just a fleeting feeling that would evaporate as soon as your wife shows up on my doorstep, claiming what has been hers all along.

It Takes Two to Mango

"Mangga, mangga, hinog ka na ba? Oo, oo hinog na ako..."

Naniniwala ako na walang beking tanga. Nagtatanga-tangahan, pwede pa. Sa mga hopeless romantic, sabihin na nating sobra lang talaga silang magmahal. Pero hindi na uso ang baklang biktima ngayon. Kadalasan, beki na ang may upper hand. Kasi nga di ba, ang best in motto ko, kapag bekbek ka, bawal maging mahirap.

Pero nagulat ako ng makilala ko si Grant (di tunay na pangalan -- hehe parang SOCO lang). Si Grant ay isang bakla. Isang biktima. At para sa amin na nakakakilala sa kanya, isa rin shang Shunga. Boploks. Noni. Bobita Peron.

Tanga pero pinili nya. Biktima kasi ginusto nya. Mina-mangga dahil pumayag sha. Inaabuso at hinayaan nya. Ginagatasan kahit di naman baka.

Si Grant eh isang high-ranking official sa isang contact center. In fairness winner at winerva ang kabuhayan showcase ng lolo mo. Takehome pay na sapat para bumuhay ng limang lalaki, kasama na pati lahat ng kapamilya na maysakit, kapatid na nag-aaral at kelangan ng tuition fee, pang-upa sa bahay kasi pinapalayas na si lalaki, at lahat na ng sob story ng mga otoke. Me bitbit pa shang bilao ng sapin sapin at kalamay sa isang kamay.

Ganun ka-bongga ang sahod ng lola Grant mo. Keri nyang magbigay ng bigasan showcase at negosyo package sa isang cutoff lang.

May bowa si Grant. SI Isko. Bagay davah?! Si Isko. at si Grant. Scholarship Grant. Sakto!
Si Isko naman ay isang dakilang mangga. Manggang kalabaw. Manggang hilaw. Manggang talandi. Manggang mangga lang araw-araw. Manggagamit.

Average lang ang kagwapuhan ng lolo mo. Di rin naman mukhang dakota kasi wala namang bumabalatay sa harapan nya kahit gano pa kasikip si outfit. Wit din kagandahan ang katawan ni Isko, wala kamong abs kahit drawing lang. Kung artista look-alike, wala akong maisip. In short, di talaga remarkable.

Pag tinanong mo si Grant kung anong nakita nya ke Isko, sasagot lang yan ng "Magaling. Basta magaling." Gaano kagaling ang minsan?! Saan magaling ang lusak?! Hmmm, tse! Magaling ka jan. Kaya ba nyang himurin ang lapay ko at kilitiin ang ribcage ko?! Di rin!

Super spoiled si Isko. Ning, may allowance yan na 10kiyaw every payday. Bukod pa jan yung shopping nila para sa personal needs, grocery para sa pamilya, gatas para sa mga naging babies ng hombre, at ang allowance nya tuwing papasok sha sa work.

Nung minsan eh bumili ng tv rack si Isko kasi ang kyut kyut ng design. Ang baklang Grant, bumili ng TV. Para nga naman may ipapatong. Nung minsan naman eh nangutang si Lulurki ng 18kiyaw ke Grant. After 3 months eh nagbayad naman ang lolo mo. Oh di ba, me word of honor naman pala. Si Grant, na-touch, sa sobrang pagka-touch, mega buy sha ng ref worth 19kiyaw. Kakalohka! Abono pa si bakla.

Nawili ang lolo mo! Umutang uli 16kiyaw naman. After 16 weeks din saka nagbayad. Sa tuwa ni bakla, binilhan si bowa ng aircon, 2 horsepower pa kamo. Bukod sa lamig ng aircon eh ang lamig din ng presyo. 17kiyaw. Ang presko talaga sa pakiramdam!

Pag naglalakbay si bakla kasama ang mga friendship nya, mahilig yan sa turo-turo.

"Yan oh! Jan kami kumain sa restoran na yan! Jan oh, sa lbc na yan yung nagpadala ko ng pera kasi nasa province sha wala shang pamasahe. Yan din oh! Jan kami nag-grocery nung me handaan sa kanila. Ay yan yung hospital na pinagdalhan namin sa kuya nya." lahat na lang ng establishment eh me konek sa kanila.

Kaya umeeksena na rin ang mga friendship na imbyernadet sembrano sa kanya. "Oo nga teh, tapos yan oh sa police station na yan, jan ka ikukulong kasi ang dami mo ng utang. Tapos jan sa puneraryang yan, jan ka ibuburol pag napikon kami sayo."

Pag nagda-drive eh kala mo hinahabol ni Mommy Dionisia na nakasakay sa kabayong blonde itong si Grant. Hagibis talaga sa manibela, parang hindi bakla. Tipong mauuna ang katawan mo, to follow na lang ang kaluluwa at mga laman-loob. At pag tinanong mo kung bakit, nagmamadali pala kasi susunduin si Isko. Kaya kesehodang red ang light, kahit pa purple o indigo yang stoplight na yan, lilipad ang Mazda 3 ni beki. Mag-seatbelt ka na lang. Buti nga me airbag na eh, kundi "dead na si bakla" ang entry namin sa filmfest.

Pedestal. Dun niluklok ni Grant si Isko. Pinutungan pa ng korona, nilagyan ng kapa, at may glitters sa mga talukap ng mata. Sobrang dinambana talaga nya si Papa. halik na may paggalang. Hipong may pagmamahal. Kembot na may respeto. Subo na may orasyon. Dalisay, puro, at walang bahid libog. Pag-uwi ni Grant, saka lang sha magpapantasya at magbabayas at magfifinger para sumaya. Laging all by myself ang eksena. Walang collaboration at teamwork. Kahit 2 years na sila.

Eto pa, kinasal na si Isko. Pero imbis na mag-emote ang Grant, kundi ba naman talaga shunga, me wedding gift pa! Trip for two to Bora. Ay napatayo talaga lahat ng baklang balahibo ko sa katawan sa protesta. lahat ay nag-sway-sway at humuni sa saliw ng "Monkey, Monkey Anabelle". Ungguyan na toh!

Isa lang ang sinasabi nya pag kinakalog namin ang utak nya at inuuntog sha sa pader para matauhan: "Mahal ko kasi sya." Inuulit ko. Walang baklang biktima. Marami lang talagang tanga.

Ang hindi nya alam, at wala akong lakas ng loob kaya di ko masabi-sabi... si Isko...


Na dinadambana at sinasamba nya ang kamachohan at pagkalalaki...


Sa dako pa roon...


Ay isang botomesa.


Sana magkusa na lang sha... "Kung hinog ka na ay umalis ka na..."